Lunes, 06 de junio de 2005
Es aventurado escribir teniendo tan fresca la lectura de Saramago, escondo a Sietesoles y Sietelunas en el zurrón ( de escritor, no de pastor) y no puedo evitar abrir el cuaderno y dar cuentas de lo que aquí se contempla. El Sol se escapa, quizá cansado ya, a su lecho, pero las ignorantes hormigas siguen construyendo el Camino Invisible en el suelo y en el árbol que me cobija, que de cuando en vez, como ahora, toca una melodía verde, donde hojas y viento baten palmas y remueven el aire. Una franja dorada y cegadora se desplaza lentamente por la Ría, el Ancla tumbada a mi diestra envidia ese mar azul, manso, únicamente alterado por los motores que surcan el seno del líquido y hacen que las quillas dibujen uves de espuma. El Sol desciende y su disco brilla entre las ramas de un pino, que sólo distingo a contraluz, oscuro, silueta vegetal adornada de acículas y piñas, que así se distinguen las coníferas.
Bajo la cabeza y las hormigas siguen avanzado, ahora supongo que otras, que son rápidas e indistinguibles porque una hormiga sólo es eso, una hormiga, o como antes contaba Saramago; “no hay diferencia entre cien hormigas y cien hombres”; así que añado, si las hormigas son indistinguibles quizá también lo sean los hombres, porque como con estos himenópteros con muchos hombres he topado, que deambulaban frenéticos y que jamás volveré a ver. Igual que no distinguiría a ninguno de estos insectos si los veo de nuevo, lo mismo me ocurriría con los hombres.
El Sol se esconde detrás del tronco, las hormigas laboran y las personas ignorantes de todo ello pasan de largo; el Ancla las contempla con pena, me saluda, la saludo con una leve inclinación de cabeza y recojo mis bártulos, dejando que Hormigas, Sol y Mar sigan su rumbo, alejados de ojos extraños.
Por: Mariano | Relatos, ensayos y reflexiones. | Comentarios (14) | Referencias (0)
toshiro | 07-06-2005 09:13:12
Dicía emingway que "depois de Joyce hai que empezar de novo". Pois a min tenme pasado iso despois de ler a Saramago. Pero non aprendo. E sego lendo a Saramago. ¿Pódese escribir despois de Saramago?
naufrago | 07-06-2005 12:45:18
Tengo un delicado problema con Saramago: no me agrada mucho como escribe. Pero lo que sí me ha gustado, y mucho, es como lo describes tú.
Un beso.
Magda | 08-06-2005 18:03:57
É evidente que se pode escribir despois de ler a Saramago. Sinto o olor a salitre da ría e comparto a envexa da áncora por ser auga de mar.
Fermoso escrito Mariano. Un bico forte dende Ribeira.
Chus | 14-06-2005 21:48:03
Me has hecho recordar a Cortázar también y su Vuelta al Día en Ochenta Mundos...detenerse, detenerse siempre, para aprehender lo mínimo de la vida en donde lo grandioso de ser un Cronopio se extiende hasta el otro lado del mar.
Dora Moro | 15-06-2005 02:15:55
Gracias. Con tu maravilloso relato me llevasta a la ría de Noia y en Portosín, dónde hay un ancla en tierra, he contemplado toda la hermosura del ocaso...con hormigas incluidas.
Muitos bicos, meu amigo. Carmiña.
muralla | 15-06-2005 08:34:36
Las hormigas me recuerdan siempre lo minusculo que somos, también pienso en Big Brother y me gusta jugar a ser Dios manipulando desde arriba su trabajo y el rumbo de sus vidas. Al final acabo por matar a alguna y reflexiono sobre la cuestinable piedad de quien observa el experimento de nuestras vidas.
Saludos
IVAN | 15-06-2005 22:29:41
elisa de cremona | 17-06-2005 00:43:33
Es verdad que los hombres no somos nada en el mundo, aunque nos creemos que todo girá alrededor de nosotros, somos...como hormigas.
Hacía mucho que no lloraba leyendo algo, pero tú , Mariano, lo has conseguido. De verdad, me ha hecho relexionar sobre la vida en general.
Muchos besos.
Mariví | 20-06-2005 22:45:00
Gracias a todos. La verdad es que con comentarios así es difícil no seguir escribiendo.
Y gracias especiales a ti Mariví. Ojalá que las lágrimas no hayan sido de pena. Cada átomo de líquido derramado se merecerá un relato ... y sabes que en una gota hay muchas moléculas, ¿Imaginas cuántos átomos? Pera esa será otra historia.
Mariano | 21-06-2005 00:35:53
Primera vez que te leo pero estoy segura que llegaras a ser tan grande como esa diminuta y trabajadora HORMIGA ................sigue... me gusto.
Soy ledis amiga de ivan...admiradora de des....curiosa por tus escritos ...buen dia...lenanis@hotmail.com
ledis martinez | 22-06-2005 11:31:01
El secreto esta en la distancia. "Ver los toros desde la barrera" ( lo siento por los anti taurinos), pero indudablmente la distancia de observación nos hace ùnicos e irrepetibles, o nos convierte en hormigas. Un avion nos puede parecer una hermosa flecha plateada, pero dentro hay 60, 70 ó 100 individualidades, con el mismo número de motivos o miedos. Una hormiga comparte un número determinado de vueltas y revueltas de ADN, con un elefante, simio o ser humano, pero nuestra soberbia nos hace sentir SUPERIORES. . .!!!!!!!
Por cierto,¿habrá hormigas capaces de transmitir sentimientos e inquietudes como Mariano u otros que comparten sus inquietudes?. Si no es asi, creo en la superioridad del ser humano, al menos en esta faceta.
leo | 25-06-2005 04:40:53
lily | 20-09-2005 05:25:15
mira esto es una tonteria y perdon x los q les gusen estas cosas lo mejor es meterse en gran hermano, en aida, en los serranos y todos los programas la de pasion de gavilanes y todas esas cosas
cristina | 14-12-2005 15:41:39
Espacio para escribir relatos, cuentos, anécdotas, citas y también para la evolución, la genética y la biología en general.
| CURRENT MOON moon phases |
Diseñado por Studio.st
Online gracias a Bitacoras.com