Laburo España: 250.000 ofertas de empleo

Sábado, 12 de marzo de 2005

Escondido en los mapas de la infancia

Para Chus que me “invita” a escribir.


Recupero unos recuerdos de la infancia, ese paraíso de la memoria, no porque se fragüen en ella todos los recuerdos futuros, sino más bien, porque la infancia es un invento, un dulce cuento repintado con el paso de los años.
Del caótico horizonte infantil me vienen a la memoria un montón de mapas que colgaban de todas las paredes, mapas que abandonaron una escuela para rellenar mi casa. Allí, en los muros del patio, en aquel pequeño recinto, guardaban un cuidadoso equilibrio, la España Física y Política, la Vieja Europa y América del Norte; con Canadá rosada, Estados Unidos verde claro, y México amarillento. Nunca comprendí el mundo de los colores en los mapas y pensaba que quizá si algún día sobrevolaba aquellos países podría reconocerlos por su color. Yo leía aquellos nombres impronunciables e imaginaba que en aquellos puntos donde ponía Boston, Ottawa o Los Ángeles jugaban otros niños como yo. Me agradaba la idea de imaginar calles nuevas, casas ajenas y lejanas, niños que jugaban a otros juegos en caminos de tierra. ¿Jugarían al escondite en Canadá?
De noche, el barrio adquiría un aire tétrico pero acogedor, los caminos estaban adornados por los luceros y en la oscuridad veíamos, no sin cierta dificultad, como algún murciélago revoloteaba frenético por encima de nuestras cabezas. El escondite nocturno era el más emocionante, aquellas noches frescas de primavera nos guarnecían en sus sombras, nos confundíamos con el tronco de los castaños, entre las zarzas, tras una esquina lóbrega, acuartelados a la espera, huyendo del que buscaba y del miedo a aquella soledad negra; acompañados únicamente por nuestros fantasmas imaginarios.

Por: Mariano | Relatos, ensayos y reflexiones. | Comentarios (14) | Referencias (0)

Comentarios

¿A dónde nos lleva este comienzo? Sigue, por favor...
Besos :-)

mirada | 12-03-2005 12:51:20

Sí, en Canadá tb juegan al escondite... sí.
Es verdad lo que dices. Nunca se me había ocurrido preguntármelo pero es cierto, ¿por qué le pondrán esos colores a los países en los mapas? Me lo pregunto ahora y jamás lo entenderé.
Besos !!!

Sandra | 12-03-2005 19:53:35

Mariano, estoy de paso, pero te dejo un "rimante" abrazo, a tí y a la tierra que vio nacer a miña mai.
Saludos.

Ulises | 13-03-2005 02:57:46

Me imagino que ya estaban, antes de que yo naciera, ahi colgados en el comedor de mi casa todos estos mapas de colores. Creo que algunos tienen mas de cien años...y yo veia las formas mas extrañas del mundo. Recuerdo Africa con la forma de la cara de un chef o una Europa central con el perfil de un cerdo (con mi hermana deciamos que era 'miss piggy').
Gracias por venir a mi blog! Te puse entre mis preferidos. Un abrazo.

ibalu | 13-03-2005 19:32:11

Muy bueno, ilustrativo, debería decir.
Te seguiré leyendo.
Un saludo

elisa de cremona | 13-03-2005 21:44:36

E nos, os habitantes desnortados desas esquecidas e irisadas xeografías de cartón e papel, vimos tamén a esta mundo coa taniscada da cor, a cor do predictor que a nosa nai ollou con inquedanza ás agachadas no cuarto de baño; a discriminatoria cor que despois nos acompoñou no berce, no cocheciño e nos xoguetes a uns e a outras;a cor que co transcorrer dos anos muda nas fronteiras, nos valos e nos osbtáculos que non nos deixan seguir adiante polo camiño incerto que escollemos.

Unha aperta

Folerpa | 14-03-2005 19:11:56

Fué un gusto darme una vuelta por este sitio. Hasta muy pronto.

Sergio | 15-03-2005 00:58:59

A infancia. O habitáculo dos primeiros soños. O fardel perdido que habita lévedo nun fol líquido onde respira silandeiro o único que nos queda: o recordo.
Gracias por adicarme o tu blog Mariano mais os teus lectores han de saber que a amiga que che "invita" a escribir o fai por egoísmo puro. Porque lle encanta ler todo o que escribes. Un bico.

Chus | 15-03-2005 11:45:29

Te vuelvo a leer... Cuanto paño deja la infancia, como para escribir post sin parar. Y devolver a todos estos "viejitos" el recuerdo de algo tan maravilloso como el recuerdo (incluidos los mapas).
Un abrazo fuerte y gracias.

Sergio | 17-03-2005 20:54:43

Es curioso como justo en el momento en que descubres la infancia se te ha escapado de las manos... la consagras como tu única patria.
Y es que en el fondo sólo sabemos añorar lo perdido... y así guardarlo en cada "paraíso de la memoria", junto a los amigos imaginarios que nos abandonaron cuando perdimos el miedo a la oscuridad...

Un beso

Andrea | 18-03-2005 00:38:45

Nada... Pasaba por aquí ahora que ya se han levantado las bitácoras pero no te veo. Espero que regreses pronto.
Un beso.

Sandra | 24-03-2005 23:36:03

NUNCA ES TARDE SI LA DICHA ES BUENA. UN BESOTE CAMPEON.

MONICA | 25-03-2005 17:55:40

...En el colegio pinté de colores montones de mapas: era para diferenciar las fronteras de unos y otros y, así, reconocerlos.
¿Has dicho el barrio? Ya me lo has dicho todo, entonces el barrio era un mundo... ¡Ojalá siguieran jugando al escondite!
SALUDÁNDOTE: LeeTamargo.-

LeeTamargo | 03-05-2005 14:53:55

de pequeña escondi un tesoro, bueno unas pulseras que para mi significaba mucho en esos tiempos , guarde el mapa en algunsitio del cole jaja y no me acuerdo donde.

kali | 23-03-2006 16:43:28

Comentar


Recordar datos

Locations of visitors to this page
LaInformacion.com lainformacion.com - Medio Oficial de los Premios Bitacoras 2009