Sábado, 19 de febrero de 2005
La calle se desertizó. Miré a lo alto, inmóvil, hacia la segunda planta del edificio donde se celebraba el taller. Sólo los poetas seguían vivos (y yo). Los imaginé emborronando los folios. Lápices de algodón limpiaban la negrura del papel y quitaban ávidos la tinta negra. Con sumo cuidado perfilaban los versos. La calle permanecía yerma, aislada de todo menos de los poetas y de mi. Alcé la mirada y los vi retocando con jirones de algodón las últimas letras. Particularmente difícil era desescribirlas todas, para que aquella negrura cobrase sentido. Y lo cobró. Cuando las voces sacudieron las escamas y el salitre de las gargantas, se abrió una ventana y los silenciosos versos chillaron inundando la calle. La bandera azul del edificio de enfrente ondeó de nuevo y la vida retornó al asfalto, la piedra recuperó su solidez y se pintaron los rostros, los vehículos, los sonidos, las pisadas, la ciudad recobró la vida. Poetas exhaustos con lápices de algodón manchado, titánica es vuestra causa si todos dependemos de vuestro aliento.
Por: Mariano | Relatos, ensayos y reflexiones. | Comentarios (8) | Referencias (0)
¡Qué bonito! Es como si hubieras pintado un cuadro. Casi puedo ver a todos los poetas dándole vida a la ciudad, a las calles, a los autos, al cielo. Hermoso como lo has descripto.
Un beso.
Sandra | 20-02-2005 19:26:39
PUes la verdad,con el párrafo que te acabas de largar no sé qué haces tú que no emborronas de algodón la segunda planta de los viernes por la tarde.
LO ciero es que, como ya sabes, yo me apunté un poco por aquello de no perder la inercia literaria. Sencillamente, ahora estoy encantada. A veces me acuerdo de lo del status quo del escritor que me comentabas. Durante las primeras semanas pensaba en verso, los sonidos imprescindibles de una mujer desnuda y en lo oscuro de Benedetti poblaban mis silencios(muchos) y mis sueños(muchos menos)y la distancia hasta el viernes se me hacía eterna. Creo que cada vez estoy más segura de mi vocación verdadera, sólo espero tener la fuerza necesaria para que, cuando me quede sola, no me dé miedo seguir caminando.
pili | 21-02-2005 18:08:57
E ós poetas que leron o teu escrito "se les engallinó la piel".( Sóache?).
Os poetas seguen esperando con ansia máis pinceladas fermosas de tinta enredada en retallos de algodón.Unha aperta.Chus.
Chus | 27-02-2005 22:23:35
A poesía vive no segundo andar dun edificio fermoso da cidade de Vigo, mais tamén nun blog dun escritor coma Mariano, e nas fotocopiadoras, e nos números, e vive tamén no medio e medio dos cristais abafados co vapor do desencanto. A poesía, queridiños, vive agochada por debaixo das saias das mulleres guapas, e no medio e medio do corazón dos homes fortes que non lle teñen medo á palabra. A poesía habita nas sílabas circuncidadas mais tamén nas que voan ceibas polo Universo, á espera de que alguén as atope. A poesía. Que asubía o seu nome docísimo.
Fran | 02-03-2005 20:03:06
Muy lindo como lo has plasmado, el final es hermoso y cierto... ""titánica es vuestra causa si todos dependemos de vuestro aliento"". Si, a los que nos gusta respirar la poesía. Respirarla, exhalarla.
LLuvia | 03-03-2005 02:10:17
Es emocionante pensar como a través de las palabras , simples signos, se puede transmitir algo tan bello como los sentimientos. Desde luego tú lo has logrado. Espero que algún día me dediques un relato.
Para una persona especial
Muchos besos
Mariví | 06-03-2005 23:21:37
Hola gracias por tu visita.
He paseado por tu blog, ya la conocía anteriormente.
Es precioso tu relato nos haces trasladarnos con la mente y sentir.
El mundo sería diferente si todos mostrasemos al poeta que llevamos dentro.
Un saludo
Trini | 09-03-2005 08:15:28
Folerpa | 11-03-2005 10:38:55
Espacio para escribir relatos, cuentos, anécdotas, citas y también para la evolución, la genética y la biología en general.
| CURRENT MOON moon phases |
Diseñado por Studio.st
Online gracias a Bitacoras.com